Երբ նայում ես «խաղաղության» կոնտեքստին, հասկանում ես, որ Մեծ Եղեռնը վերջին «եթերաշրջանը» կունենա

«Ադեկվատ» միաբանության հիմնադիր Արթուր Դանիելյանը գրում է. «Սատանան երբեք մարդ չի սպանել: Սա փաստ է այնքանով, որքանով դավանաբանական երևույթը կարող է փաստ լինել: Սատանան խաբում է, մեղադրում է, և իհարկե գայթակղում է, դրդում է մեղքի, այդ թվում մահացու մեղքերի, բայց երբեք չի սպանում:

Մինչդեռ Աստված սպանել ու սպանում է անընդհատ, մասսայաբար, առանձնահատուկ դաժանությամբ: Սոդոմ և Գոմոր քաղաքների ողջ բնակչությանը Աստված այրել է, հետո` հեղեղել: Սոդոմից փախչող Ղովտի կնոջը նա ասաց, որ հետ չնայի, ու նրան աղե արձան դարձրեց, երբ այդ կինը ետ նայեց: Եգիպտոսի բոլոր առաջնեկ որդիներին է սպանել, այդ թվում քնած մանուկներին: Աստված հրամայել է հրեաներին սպանել քանանացիների բոլոր տղամարդկանց, կանանց, մանուկներին, տարեցներին և նույնիսկ կենդանիներին: Աստված «պատռեց երկիրը, բացեց գետինը և կուլ տվեց» Մովսեսին քննդատատած 3 մեծ տոհմ: Արջերի միջոցով նա 42 երեխա պատառոտեց մարգարե Եղիսեի ճաղատ գլուխը ծաղրելու համար: Դե ջրհեղեղով բոլոր մարդկանց ոչնչացնելու պատմությունը բոլորդ էլ լսած կլինեք:

Պատմության մեջ մինչ օրս բոլոր մահերը, ինչպես նաև բոլոր հիվանդությունները և տառապանքները Աստծուց են: Սատանան դրդում է մեզ մեղքի, մեղքը գործելու դեպքում Աստված մեզ պատժում է: Ընդ որում, սատանային նույնպես, բնական է, Աստված է ստեղծել ու դեմը չի առել, չի արգելել նրան գայթակղել Աստծո զավակներին:

Հիմա, եթե վերոհիշյալ «փաստերը» և օբյեկտիվ իրողությունները դիտարկես առանց քրիստոնեական ենթատեքստի, ստացվում է՝ սատանան մեծ հումանիստ է, իսկ Աստված` մի մոլեռանդ տականք է: Ընդ որում, հենց կեղծ քրիստոնեական քարոզն էլ առանձնանում է իրականից իր կոնտեքստով: Կյանքն առհասարակ առանց կոնտեքստի մեկնաբանելը սատանայական հնարք է: Եթե մարդ ես սպանել, սատանիստները քեզ միանգամից կհռչակեն մարդասպան (բայց չեն պատժի!!) և կդրդեն այլոց քեզ նույնպես մեղադրել, մինչդեռ Աստծո հրեշտակները կբացահայտեն կոնտեքտը, որտեղ դու, սպանելով մեկին, փրկել ես երկու կյանք ու հետևաբար կարդարացնեն: Հակառակն էլ կա՝ աջ ու ձախ սեր խոստովանողին ու բոլորին սիրահետողին սատանիսները կփառաբանեն և կգայթակղեն այլոց միանալ սիրարշավին, իսկ Աստված դա կհամարի մեղքերի հանդեպ անտարբերության դրսևորում և երկնքից կրակ և ծծումբ կլցնի դրանց զավակների վրա, ու սա կլինի իրական սիրո դրսևորում: Կարևորը կոնտեքտն է:

Նույն կերպ մեզ են հիմա համոզում, որ կա խաղաղություն, բայց երբ նայում ես այդ «խաղաղության» կոնտեքստին, հասկանում ես, որ Մեծ Եղեռնը շուտով նոր և ըստ ամենայնի վերջին «եթերաշրջանը» կունենա:

Առանց կոնտեքստի կա թոշակ, պարգևավճար, ասֆալտ ու դպրոց, իսկ կոնտեքստով կա վարկ, որը մարելն անհնար է, 200 փակված դպրոց սահմանամերձ գոտիներում ու դավադրաբար հանձնված հայրենիք մեկ երրորդ, որը քո անվտանգության և հետևաբար խաղաղության միակ երաշխիքն էր:

Խաբող, զրպարտող ու գայթակղող սատանայի վիժվածքները կան, դրանք բոլորիս աչքի առաջ են: Ակնհայտ է, որ կա նաև Աստված, ով սարսափելի պատիժների է արժանացնում նրանց, ովքեր գայթակղվում են սատանիստների կողմից: Իսկ ո՞ւր են Աստծո զավակները…

Գալիք կիրակին Գալստյան կիրակին է, օրվա խորհուրդը համբերությունն է՝ «Եվ անօրինության շատանալուց՝ շատերի սերը պիտի ցամաքի: Բայց ով մինչև վերջ համբերեց, նա պիտի փրկվի» (Մատթ. 24:13)»: