Թույլ խաղաղության տխուր հետևանքները․ Տիգրան Դումիկյան

Վերլուծաբան Տիգրան Դումիկյանը գրում է․

«Ընդամենը մի քանի օրվա տարբերությամբ Ստեփանակերտի Սուրբ Հակոբ եկեղեցու և Սուրբ Աստվածամոր Հովանու մայր տաճարի հիմնահատակ ավերումն ադրբեջանական հրոսակների կողմից և այդ վայրագություններին ի պատասխան ՀՀ պատկան մարմինների լռությունը հստակ ցույց է տալիս, թե Հայաստան-Ադրբեջան հարաբերություններում «խաղաղության գործընթացը» իրականում ուր է հասել։

Բաքվի կողմից իրականացվող մշակութային վանդալիզմը նոր երևույթ չէ, այլ հետևողական պետական քաղաքականություն։ Ջուղայի հազարավոր միջնադարյան խաչքարերի ոչնչացումից մինչև այսօր ընթացող գործընթացները փաստում են հայկական հետքի լիակատար ջնջման ծրագրի մասին։ Միայն 2021-2024 թվականներին օկուպացված Արցախում հողին են հավասարվել Մեխակավանի Սուրբ Զորավոր Աստվածածին, Մոխրենեսի Սուրբ Սարգիս, Շուշիի Սուրբ Հովհաննես Մկրտիչ (Կանաչ ժամ), Բերձորի Սուրբ Համբարձում եկեղեցիները։ Ավերվել են բազմաթիվ գերեզմանաքարեր, այդ թվում՝ Հայրենական պատերազմում հաղթանակին նվիրված հուշարձաններ և պատմամշակութային արժեք ներկայացնող այլ կոթողներ։ Հետևողականորեն իրականացվում է ինքնության աղավաղում (աղվանացում)։ Շուշիի Սուրբ Ղազանչեցոց եկեղեցու տեսքի փոփոխումը, Գանձասարի, Ամարասի և Դադիվանքի նկատմամբ իրականացվող զեղծարարությունները բացահայտում են Բաքվի իրական մտադրությունները։

Բայց խնդիրը միայն Ադրբեջանի վայրագությունները չեն, այլ մեր իշխանությունների վախվորած և անորոշ կեցվածքը։ Արցախի հարցի կարգավորման փաշինյանական տխրահռչակ այն մոտեցումը, որն, իբրև, պետք է «բավարարեր բոլոր կողմերին», իրականում մեր ժողովրդի համար վերածվել է ազգային մղձավանջի։

Հետևաբար, թույլ և անվստահ իշխանությունը ոչ միայն անկարող է ապահովել խաղաղություն, այլև շարունակում է գնալ անդառնալի զիջումների՝ կորցնելով նույնիսկ այն, ինչ դեռ հնարավոր է պահպանել։ Սա հիշեցնում է հայտնի հեքիաթի սյուժեն, որտեղ հերոսը՝ որպես անձնական պարտավորություն, իր ընտանիքի վերջին լծկան կովն էլ բաժին է հանում աղային․․․ Հետո՞…
Եթե այսօր դեռ կան մարդիկ, ովքեր հավատում են, թե սահմանադրական փոփոխություններով կամ Հայաստանի տարածքում հարյուր հազարավոր ադրբեջանցիների բնակեցմամբ հնարավոր է հագեցնել Բաքվի ախորժակը, ապա թող ևս մեկ անգամ ուշադիր նայեն հայաթափված Արցախում շարունակվող ադրբեջանական «հաշվեհարդարին» և հետևություններ անեն։ Քարե կոթողների ոչնչացումը միայն մշակութային վանդալիզմ չէ․ դա հայկական գոյության դեմ ուղղված պայքար է, որին դիմակայելու համար օրվա իշխանությունը ոչ մի առաջարկ չունի»։