Երբ մարդկանց մի մասին հանում են մյուսի դեմ, հաղթում է ոչ թե որևէ կողմ, այլ քաոսը․ քաղաքագետ

Քաղաքագետ Ստեփան Դանիելյանը գրում է.

«Մեր ճանճերի տիրակալը

«Ճանճերի տիրակալը» (հեղինակ՝ Ուիլյամ Գոլդինգ) վեպը մի խումբ տղաների մասին է, որոնք ինքնաթիռի վթարից հետո հայտնվում են անմարդաբնակ կղզում։ Սկզբում նրանք փորձում են ստեղծել կարգ ու կանոն, բայց ժամանակի ընթացքում վախը, իշխանության պայքարը և բռնությունը քայքայում են նրանց համայնքը։

Վեպում ցույց է տրվում, որ քաղաքակրթությունն ու օրենքները զսպում են մարդու մեջ եղած ագրեսիան և քաոսը։ Երբ այդ սահմանափակումները վերանում են, մարդիկ կարող են արագ սահել դեպի բռնություն, ամբոխային մտածողություն և վայրենություն։

«Ճանճերի տիրակալը» ցույց է տալիս, թե որքան հեշտ է մարդկանց բաժանել «մերոնց» և «նրանց»։

Վեպում տղաները սկզբում մեկ համայնք են, բայց աստիճանաբար վախի, կեղծ վտանգի և իշխանության համար պայքարի պատճառով բաժանվում են խմբերի։ Մի խումբը սկսում է մյուսին դիտել ոչ թե որպես ընկերների, այլ որպես թշնամիների։ Արդյունքում առաջանում են ատելություն, բռնություն և ողբերգություն։
Բարոյական իմաստը կարելի է ձևակերպել այսպես․

-Երբ հասարակությանը բաժանում են հակադիր ճամբարների, թուլանում են համերաշխությունն ու վստահությունը։

– Վախն ու քարոզչությունը կարող են մարդկանց ստիպել թշնամի տեսնել նույնիսկ իրենց նմանների մեջ։

-Ամբոխային մտածողությունը հաճախ ճնշում է բանականությունն ու անհատական պատասխանատվությունը։

– Քաղաքակրթությունը պահպանվում է երկխոսության, օրենքի և փոխադարձ հարգանքի շնորհիվ, ոչ թե «մենք ընդդեմ նրանց» տրամաբանությամբ։

Այս պատճառով վեպը հաճախ մեկնաբանվում է որպես նախազգուշացում հասարակությունների համար․ երբ մարդկանց մի մասին հանում են մյուսի դեմ, հաղթում է ոչ թե որևէ կողմ, այլ քաոսը»։