Հանրային և միջազգային ճնշման մարտավարությունը պետք է շարունակենք և ավելի ազդեցիկ դարձնենք. Աննա Կոստանյան

Եթե նկատեցիք, երեկ Ազգային ժողովում նրա հռետորաբանության մեջ որոշակի նահանջ նկատվեց, կիրառվող մեթոդաբանության փոփոխություն, տակտիկական մեղմացում, ըստ երևույթին պայմանավորված հասարակական հակազդեցությամբ և միջազգային տարբեր կազմակերպությունների կողմից դատապարտող և «մտահոգ» հայտարարություններով: Սակայն սա դեռ չի նշանակում, որ նա պատրաստվում է իր իսկ օրակարգից հրաժարվել։

Օգոստոսի 20-ին նա դեռ շարունակում էր հայտարարել, որ ՀԱՍԵ-ն «կանոնական ծիրից դուրս է բերվել», իսկ օգոստոսի 25-ին հայտնում է պատրաստակամություն Կաթողիկոսի կողմից իր «բարենորոգման օրակարգն» ընդունվելու դեպքում «ամենայն հարգանքով» նստել և քննարկել։

Հիշեցնեմ նաև` Կաթողիկոսի և 6 արքեպիսկոպոսների առաջին դատական նիստին ընդառաջ մի շարք դատապարտող հայտարարություններ արվեցին թե հայկական, և թե միջազգային կազմակերպությունների կողմից: Մասնավորապես՝ Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միությունը (AGBU) հրապարակայնորեն հայտարարել էր, որ Կաթողիկոսի հրաժարականի, ընտրության կամ եկեղեցու կանոնադրության հարցերը չեն կարող թելադրվել քաղաքական իշխանության կողմից՝ հղում անելով կրոնական ազատության միջազգային պաշտպանության սկզբունքներին։ Իսկ դրանից ընդամենը մեկ օր առաջ IODA-ի միջազգային փորձագետները կոչ էին անում ԵՄ-ին և արևմտյան երկրների կառավարություններին ավելի կոշտ արձագանքել Հայաստանում Եկեղեցու նկատմամբ քաղաքական ճնշումներին։ ԵԿԵՂԵՑԻՆԵՐԻ ՀԱՄԱՇԽԱՐՀԱՅԻՆ ԽՈՐՀՈՒՐԴՆ World Council of Churches իր հերթին մտահոգություն էր հայտնել Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու, Կաթողիկոսի և 6 արքեպիսկոպոսների շուրջ ստեղծված իրավիճակի վերաբերյալ` ընդգծելով ՀԱՍԵ կենսական հոգևոր, մշակութային և պատմական դերը հայ ժողովրդի և համաշխարհային քրիստոնեական ընտանիքի կյանքում, փաստել, որ «եկեղեցական ներքին գործերին անհարկի միջամտությունն» անթույլատրելի է` առաջարկելով ՀԱԿԱՄԱՐՏՈՒԹՅՈՒՆԸ հայ ժողովրդի բարգավաճմանը նպաստող եղանակով լուծել։

Այստեղից հետևություն, թույլատրելի և միանգամայն տրամաբանական է վարկածը, որ արտաքին ազդակների ճնշման ներքո Նիկոլ Փաշինյանը պայմանական նահանջի տակտիկա է ընտրել․ ըստ երևույթին Փաշինյանն սկսում է գիտակցել, որ Կաթողիկոսի դեմ ուղղակի քաղաքական պայքարը միջազգային մակարդակում ընկալվում է որպես` ոչ թե պարզապես «եկեղեցու բարեփոխում», այլ որպես պետության միջամտություն ինքնակառավարվող կրոնական կառույցի ներքին գործերին և կրոնական ազատության խնդիրներին։

Հանրային և միջազգային ճնշման մարտավարությունը պետք է շարունակենք և ավելի ազդեցիկ դարձնենք: Ոչ ոք չէր խոստացել, որ հեշտ է լինելու: