Գլխավոր Լրահոս Վիդեո Կիսվել
Ռուսական ուժերը ռեակտիվ անօդաչու թռչող սարքերով հարձակվել են Կիեւի վրա Հայաստանի արտաքին առևտուրն ու միջազգային հարաբերությունների նոր ռիսկերը․ Տիգրան Դումիկյան Ինչպե՞ս հասանք այս օրին. մարդկային կապիտալի հիմնարար բաղադրիչի խոր ճգնաժամ. «Փաստ» Ամեն ազգայինի դեմ պատերազմ մղող իշխանությունն ուրիշ բան պիտի անե՞ր. «Փաստ» «Եթե մենք մեզ պետք չենք, ոչ մեկի պետք չենք». «Փաստ» Եթե ձուկն ապրի ցամաքում... խաղաղությունը կվտանգվի՞. «Փաստ» Չեն կարող առանց մարդկանց կյանքը դժոխքի վերածելու. «Փաստ» Մինչ մեզ մոտ «թիթեռ են նկարում», Ադրբեջանն զբաղված է իր հորինվածքները միջազգային հանրությանը մատուցելով. «Փաստ» Թվերի անողոք լեզուն. ՔՊ-ի հեռացումը ոչ թե էմոցիոնալ ցանկություն է, այլ իրատեսական խնդիր. «Փաստ» Ո՞վ պետք է կրի երկրի ծանր պատասխանատվությունը․ Անդրանիկ Գևորգյան Մենք չենք մոռացել մեր գերիներին․ այսօր Լևոն Մնացականյանի 61-ամյակն է Տիգրանաշենը պետք է շենացնել, ոչ թե հանձնել․ լսե՛ք քաղաքացիներին
Եղվարդ-Զովունի ճանապարհին բшխվել է հինգ ավտոմեքենա․ կան վիրшվորներ⁩ Դուք Տիգրանաշենի փոխարեն օգտագործում եք այլ անվանում, իսկ, արդյո՞ք Արծվաշենի վերաբերյալ էլ նույնը լսում եք ադրբեջանական կողմից․ ես նման բան չեմ լսել․ Արամ ՎարդևանյանՀամաներում հայտարարելո՞ւ եք․ Լիանա Գասպարյանը՝ Սրբուհի ԳալյանինՇվեյցարիայում ինքնաթիռի վթարի հետևանքով երեք մարդ է զոհվելԱնկախության տոնի առթիվ Երևանում նախատեսվում են երթևեկության սահմանափակումներԻ՞նչ քայլեր են արվում, որ մեր ժողովրդի վարկային բեռը չծանրանա. Հայկ Ֆարմանյանը՝ ՓաշինյանինՀայաստանի Շախմատի հավաքականները Համաշխարհային օլիմպիադայում մեկնարկել են հաղթանակովԵրբ են Ադրբեջանի զինված ուժերը դուրս գալու Հայաստանի տարածքից․ Անուշ ՄիրզոյանԱռինջ-Գետարգել խաչմերուկում սեպտեմբերի 18-ից լուսացույցները կգործենՈ՞րն է այն ժամկետը, որում, եթե գերիները չվերադառնան, խաղաղությունը չկայանա, հրաժարական կտաք․ Սյուզաննա ԱվետիսյանԱդրբեջանում պահվող հայ գերիների վերաբերյալ քննարկում կլինի ԱՄՆ-ումԱդրբեջանը մեր աչքերի առջև դեգրադացվող պետություն է. Ավետիք ՉալաբյանԱրման Եղոյանից ու ՔՊ-ից բացի՝ էլ ո՞վքեր են երազում Դաշնակցությունն արմատախիլ անելու մասին. պատասխանն ակնհայտ է. Մենուա ՍողոմոնյանՄի լղոզեք, կոնկրետ ասեք՝ ո՞վ է որոշում կայացնելու ԹՐԻՓՓ-ի մուտքի ու ելքի պահին. Ղահրամանյանը՝ ՓաշինյանինԱկբա բանկը Հայաստանում ՎԶԵԲ-ի պարտատոմսերի շուկա ստեղծողն էՀերթական անգամ Բաքուն իր «քիթը խոթում է» մեր գործերի մեջ. Վաղինակ ՎարդանովԵկե՛ք, կանգե՛ք այստեղ ու հայտարարե՛ք, որ Գանձասարը հայկական է․ Լենա Մաթևոսյանի կոչը՝ Նիկոլ ՓաշինյանինՓաշինյա՛ն, հայի պատիվը չի՛ վաճառվում. Ուժեղ ՀայաստանSAV group-ի տեխնոլոգիական զարգացման ճանապարհը Կոնվերս Բանկի հետ. Նորարար լուծումներից մինչև արտադրության ընդլայնում«Երասխի դուքսը». ՀՀ-ում հաստատվել է ֆեոդալիզմ, Ղալումյան, «пожалуйста», քավորի ախպերը մարզպետ դարձավ. Էդգար Ղազարյան
Քաղաքականություն

Գործող իշխանությունները հակառուսական քաղաքականության մեջ այլևս կարմիր գծեր չեն ճանաչում․ Արշակ Կարապետյան

Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը երեկ խորհրդարանում պատասխանելով պատգամավորներից մեկի հարցին, չի բացառել Ադրբեջանի դեմ Հայաստանի ներկայացրած միջպետական գանգատները միջազգային ատյաններից ետ կանչելու հնարավորությունը։ Նա հայտարարել է, որ թեև նման որոշում չկա, սակայն կան հարցադրումներ։ «Եթե տեսնենք, որ դա ապահովում է կայուն և տևական խաղաղություն, այսինքն վերջին շտրիխն է, որ կարելի է ապահովել այդ խաղաղությունը, այո՛, եթե՝ ոչ, բնականաբար՝ ո՛չ»,- ասել է Փաշինյանը։

Սակայն, ինչպես նման դեպքերում տեղի է ունենում Փաշինյանի պարագայում, ըստ էության, հայկական կողմը քննարկում է հենց այդ տարբերակը։ Վերջին շաբաթներին մեկ անգամ չէ, որ Հայաստանի իշխանություններից հնչել են միջազգային ատյաններից գանգատները հետ կանչելու հնարավորության մասին։ Առաջինը նման հնարավորության մասին հայտնել էր «Իրավական ուղի» կազմակերպության համահիմնադիր Սիրանուշ Սահակյանը՝ նշելով, որ դա չափազանց լուրջ հետևանք կարող է ունենալ Հայաստանի Հանրապետության համար, ազդել ընդհուպ մինչև Ադրբեջանում պահվող գերիների վրա։ Դրանից հետո, Ազգային ժողովի նախագահ Ալեն Սիմոնյանը չէր հերքել նման հավանականությունը։ Միջպետական գանգատների հետ կանչման հնարավորության մասին խոսել էր նաև Արարատ Միրզոյանը, ապա և Նիկոլ Փաշինյանը՝ օրեր առաջ իր տված ասուլիսում։

Ամիսներ շարունակ Հայաստանի իշխանությունները հանրությանը փորձում էին համոզել, որ չարաբաստիկ Հռոմի ստատուտը ընդունում են միայն մեկ նպատակով՝ Ադրբեջանի դեմ նոր գանգատներ ներկայացնելու, ինչպես նաև՝ Ադրբեջանի կատարած ռազմական հանցագործությունների համար ադրբեջանական իշխանություններին պատասխանատվության ենթարկելու պատճառաբանությամբ։

Միջազգային քրեական դատարանը, նշենք, ձերբակալման օրդեր է տվել Ռուսաստանի նախագահի և մարդու իրավունքների պաշտպանի համար։ Բնականաբար ռուսական կողմը բազմիցս արձանագրել է իր դժգոհությունը Հայաստանի իշխանությունների քայլերի կապակցությամբ, նշել, որ Հռոմի ստատուտին միանալու Հայաստանի որոշումը լրջորեն ազդելու է երկու պետությունների հարաբերությունների վրա։

Իբր փորձելով փարատել ռուսական կողմի մտահոգությունները՝ թե՛ փաշինյանական իշխանության տարբեր ներկայացուցիչներ, թե՛ միջազգային իրավական հարցերով ներկայացուցիչ Եղիշե Կիրակոսյանն անընդհատ շեշտում էին, որ դա Ռուսաստանի նախագահի դեմ ուղղված չէ։

Միջազգային քրեական դատարանի Հռոմի ստատուտին Հայաստանը միացել է անցած տարի՝ մի քանի փուլով վավերացնելով այդ կանոնադրությունը, իսկ այս տարվա փետրվարի 1-ից արդեն Հայաստանի դրոշը բարձրացել է միջազգային քրեական դատարանի մոտ։

Հայաստանի իշխանությունների այս հայտարարությունները, որ կարող են հետ կանչել գանգատները, ապացուցում են, որ Հռոմի ստատուտի վավերացումը ոչ թե Ադրբեջանից պաշտպանվելու գործիք է հայկական կողմի համար, այլ՝ հակառուսական ցուցադրական ակտ, ինչպիսիք բազմաթիվ են վերջին շրջանում Հայաստանի իշխանությունների քաղաքականության տարբեր դրսևորումներում։

Ընդհանրապես, Ռուսաստանի դեմ հայկական կողմի նման ժեստերը ծանր և աղետալի հետևանքներ կարող են ունենալ։

«Համահայկական ճակատ» շարժման առաջնորդ, պաշտպանության նախկին նախարար Արշակ Կարապետյանի գնահատմամբ՝ Ռուսաստանը չի կարող լքել Հարավկովկասյան տարածաշրջանը, որքան էլ Հայաստանի իշխանություններն իրենց արևմտյան հովանավորների հետ փորձեն գնալ այդ ուղղությամբ։

Ըստ Արշակ Կարապետյանի՝ Ռուսաստանն այստեղ իր կենսական շահերն ունի և ոչ մի պարագայում նման լուծումների չի գնալու։ Բնականաբար պաշտպանության նախկին նախարարի այս զգուշացումները Հայաստանի գործող իշխանությունների համար լսելի չեն, նրանք վերջնականապես տրվել են Արևմուտքի և թուրք-ադրբեջանական տանդեմի պահանջներին, և հակառուսական իրենց քաղաքականության մեջ այլևս կարմիր գծեր չեն ճանաչում։