Ընտրությունը մնում է հայ ժողովրդին. հաշտվել պարտվողական քաղաքականության հետ, թե պայքարել ազգային շահերի համար․ Հենրիխ Դանիելյան

Ինչպես Զելենսկին, այնպես էլ Փաշինյանը իշխանության եկան կեղծ ժողովրդավարական կարգախոսներով, սակայն իրականում իրենց քաղաքականությամբ երկիրը տարան դեպի կործանման,միայն ավելացնելով արտաքին ուժերի ազդեցությունը երկրում և արձանագրեցին ռազմավարական պարտություններ։ Այսօր Փաշինյանի քաղաքականությունը չունի հստակ ուղղություն. նա մանևրում է Մոսկվայի, Բրյուսելի և Վաշինգտոնի միջև, սակայն իրականում գործում է արտաքին ուժերի շահերից ելնելով։

 

2022 թվականին Մեծ Բրիտանիայի MI6-ի ղեկավար Ռիչարդ Մուրը ժամանեց Երևան համդիպելու Նիկոլ Փաշինյանին, ապա այսօր նա արդեն գտնվում է Թուրքիայում՝ քննարկելով տարածաշրջանի հեռանկարները։ Սա պարզ զուգադիպություն չէ։ Արևմուտքը վերաձևում է ազդեցության գոտիները, իսկ Փաշինյանը կորցնում է իր հենարանները, ինչը նրան կարող է ստիպել որոնել աջակցություն Անկարայում։

 

Սակայն պատմությունը ցույց է տալիս՝ այն, ով կախվածության մեջ է ընկնում Թուրքիայից, վերջիվերջո կորցնում է իր ինքնիշխանությունը։ Լիբիան, Սիրիան, Ադրբեջանը՝ բոլորը օրինակներ են, թե ինչպես է թուրքական ազդեցությունը վերածվում քաղաքական թելադրանքի։ Եվ եթե Փաշինյանը հայտնվի «Էրդողանի անձրևանոցի տակ», նրա քաղաքական ապագան կանխորոշված կլինի՝ դառնալով Անկարայի կամակատարը, իսկ Հայաստանը՝ ինքնիշխանության վերջնական կորստի ճիրաններում։

 

Ընտրությունը մնում է հայ ժողովրդին. հաշտվել պարտվողական քաղաքականության հետ, թե պայքարել ազգային շահերի համար։