Ատե­լու­թյան դրսև­ո­րում­ներն իշ­խա­նու­թյուն­նե­րի նկատ­մամբ, ցա­վոք, ան­խու­սա­փե­լի են, քա­նի որ հենց իրենք են դրա սեր­մե­րը ցա­նող­նե­րը

Հասարակության շրջանում ատելության և թշնամանքի մթնոլորտ ստեղծելու մասին մեկ անգամ չէ, որ խոսվել է: Ճիշտ է՝ Փաշինյանի գլխավորած թավշյա հեղափոխության շարժումն ընթանում էր սիրո և համերաշխության կարգախոսների ներքո, սակայն դրանք ընդամենը լոզունգներ էին, որոնք պետք է արտաքին շղարշ հաղորդեին տեղի ունեցող գործընթացներին:

Իրականում իշխանափոխության հիմքում ընկած են ատելության դրսևորումները նրանց նկատմամբ, որոնք չեն սատարում հեղափոխության օրակարգը: Եթե թշնամանքի տարածման գործելակերպը աջակցություն չգտներ Փաշինյանի և նրա համախոհների կողմից, ապա այն ծայրահեղ դրսևորումներ չէր ստանա:

Բոլորս էլ հիշում ենք, թե շարժման օրերին ինչպես էին սև ժապավեններ կախում նախկին իշխանավորների անուններով, դագաղներ դնում նրանց տների առջև, կատարում նրանց հուղարկավորությունը, ամենավերջին հայհոյանքներով արատավորում նրանց արժանապատվությունը:

Եվ թվում էր, թե իշխանափոխությունից որոշ ժամանակ անց ատելության տարածման գործելակերպը այլևս տեղ չի ունենա հասարակության կյանքում, սակայն Փաշինյանն իր հայտարարություններով կրկին ու կրկին թեժացնում էր թշնամանքի դոզան՝ ասֆալտին փռելու և պատերին ծեփելու իր հայտարարություններով:

Դրան զուգահեռ՝ սոցցանցերում իշխանության հովանավորությամբ ֆեյքերի բանակը ամենավերջին լուտանքներ է տարածում այն մարդկանց հասցեին, որոնք համարձակվել են իշխանությունների «թանին թթու ասել»:

Չնայած բոլոր զգուշացումներին՝ նոր իշխանությունները շարունակեցին հասարակությունը սևերի և սպիտակների բաժանելու և անտոգոնիզմ սերմանելու քաղաքականությունը, որի արդյունքում թշնամանքը բորբոքվում է նոր ուժով:

Եվ տպավորություն է առաջանում, որ ներկայիս իշխանության համար լոկոմոտիվ է ոչ թե աշխատանքը և դրա արդյունքները, այլ ինչքան հնարավոր է նախկիններին սևացնելը, «նստեցնելը», որպեսզի իրենք լուսապսակներով երևան:

Սակայն նոր իշխանությունները դեռևս չեն գիտակցել, որ հանրային վստահության պաշարը կորցնելու հետ մեկտեղ հասարակության ներսում գեներացված թշնամանքի էներգիան, ցավոք, պարպվելու է իրենց գլխին, քանի որ հենց իրենք են պատասխանատու երկրում առկա իրավիճակի համար:

Եվ արդեն իսկ նկատելի են դեպքեր, որ իշխանությունների կողմից խրախուսվող ատելությունը շրջվում է իրենց դեմ:

Օրերս հայտնի դարձավ, որ Երևան-Գյումրի մայրուղու վրա անհայտ անձինք տեղադրել են վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի լուսանկարով գերեզմանաքարը՝ «Մեռավ սուտ խոսալով» գրությամբ:

Այս դեպքից հետո «Իմ քայլի» որոշ պատգամավորներ և իշխանության համակիրներ դատապարտեցին այս քայլը՝ նշելով, թե ատելության նման դրսևորումներն անընդունելի են:

Ճիշտ արեցին: Ճիշտ արեցին նաև ոչ իշխանական թևերից դատապարտողները: Դա իսկապես անթույլատրելի է, խայտառակ գործելաոճ է:

Սակայն նույն իշխանությունները պետք է ընդունեն, որ անուղղակիորեն հենց իրենք են այդ անթույլատրելի արարքի հեղինակը, ավելի ճիշտ՝ հեղինակային իրավունքն իրենցն է, քանզի իրենք են դրա սերմերը ցանողները:

Ու որքան էլ ցավալի է, սա «դեռ ձնծաղիկներն են», հասարակական մթնոլորտում կուտակված ողջ թշնամանքը պատեհ առիթի դեպքում ուղղվելու է իշխանությունների դեմ:

Եթե ժամանակին Փաշինյանը կանխեր նման գործելակերպի կիրառումն իր քաղաքական մրցակիցների նկատմամբ, ապա այսօր նույն պրոցեսը իր հետ տեղի չէր ունենա:

Թեպետ այս ամենը միայն մեկ կամ երկու տարվա հետևանք չէ:

Շուրջ 20 տարի շարունակ նույն Նիկոլ Փաշինյանն ու լևոնտերպետրոսյանական «բտռ»-ական ողջ մասսան չարություն, հայհոյանք, թույն, մանիպուլ յացիա էր շաղ տալիս՝ այդ ամենը արմատավորելով հասարակական գիտակցության մեջ:

Նույնը շարունակվում է նաև հիմա:

Բայց դեռ ուշ չէ, ներկայիս իշխանավորները կարող են ներողություն խնդրել բոլորից, ում արժանապատվությունը նման գործելակերպով վիրավորել ու վիրավորում են, և դատապարտել ատելության տարածման յուրաքանչյուր այսպիսի երևույթ՝ անկախ նրանից՝ իշխանության ներկայացուցիչների նկատմամբ են, թե ընդդիմության:

Այդ դեպքում միայն հնարավոր կլինի հաստատել եթե ոչ սիրո ու համերաշխության, ապա սկզբի համար գոնե հանդուրժողականության մթնոլորտ:

ԱՐՏԱԿ ԳԱԼՍՏՅԱՆ