Նիկոլ Փաշինյան և Սամվել Կարապետյան․ երկու դեմքեր քաղաքական մենամարտին ընդառաջ
Հայաստանի քաղաքական և հանրային դաշտում այսօր ամենից շատ քննարկվող երկու անուններից են վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը և գործարար-բարերար Սամվել Կարապետյանը։ Նրանց միջև տարբերությունները ոչ միայն անձնական կենսագրությունների մեջ են, այլև՝ քաղաքական և հասարակական մոտեցումների։
Նիկոլ Փաշինյանը քաղաքական ասպարեզ մտավ որպես հեղափոխության առաջնորդ՝ խոստանալով արդարություն, ժողովրդավարություն և նոր որակ պետական կառավարման մեջ։ Սակայն անցած տարիները ցույց տվեցին, որ նրա մոտեցումները հաճախ կտրուկ փոխվում են՝ կախված արտաքին ու ներքին ճնշումներից։
Նրա ղեկավարության օրոք Հայաստանը կորցրեց դիվանագիտական դիրքերը, ընկավ և հայաթափվեց վերջին հարյուրամյակների ամենաարժեքավոր ձեռքբերումը Արցախը։
Ներքաղաքական դաշտում Փաշինյանի խոստումները չիրականացան․ չհաջողվեց կառուցել համակարգային ու թափանցիկ ինստիտուտներ։
Փաշինյանի հեղինակությունը միջազգային ասպարեզում էլ աստիճանաբար խամրեց․ Հայաստանը ներկայանում է ոչ թե որպես նախաձեռնող, այլ որպես ճնշումների ենթակա երկիր։
Փաշինյանի նախաձեռնությունները գրեթե միշտ ուղեկցվում են մեծ սպասումներով, որոնք, սակայն, ավարտվում են ստով և հիասթափությամբ։
Սամվել Կարապետյանը, ի տարբերություն Փաշինյանի, երբեք չի հանդես եկել հեղափոխական կարգախոսներով։ Նրա անունը կապվում է խոշոր բիզնեսի, ներդրումների և բարեգործության հետ։
Կարապետյանի նախաձեռնած նախագծերը հիմնականում ուղղված են եղել Հայաստանի ենթակառուցվածքների և արդյունաբերության զարգացմանը։
Նրա կողմից հովանավորվող ծրագրերը կրթության, մշակույթի և սոցիալական ոլորտներում լուրջ ազդեցություն են թողել հազարավոր ընտանիքների վրա։
Վերջին շրջանում, քաղաքական դաշտ մուտք գործելու փորձերով, Կարապետյանը փորձում է առաջարկել «գործնական» օրակարգ՝ հիմնված արդյունաբերության վերակենդանացման, աշխատատեղերի ստեղծման և երկրի ներքին ռեսուրսների օգտագործման վրա։
Նրա կերպարը ընկալվում է որպես չեզոք-դրական․ քաղաքական առումով նա դեռևս նորեկ է, բայց գործարար և բարեգործական գործունեության փորձը նրան հնարավորություն է տալիս հանդես գալու որպես հնարավոր այլընտրանք։
Եթե Փաշինյանի ճանապարհը կարելի է համեմատել սուր, երբեմն չհաշվարկված ընթացքի հետ, ապա Կարապետյանի մոտեցումները կարելի է համարել հաշվարկված և իրատեսական։ Երկուսն էլ ձևավորում են իրենց քաղաքական ու հանրային դիմագիծը, սակայն նրանց ընկալման տարբերությունը ակնհայտ է․ Փաշինյանը՝ հիասթափության և վստահության կորստի, Կարապետյանը՝ նոր սպասումների ու իրատեսական ծրագրերի։
Սմոլենսկի մարզի Ռուդնյա քաղաքում հանդիսավորությամբ բացվեց բարեկամության, հավատքի և ժողովուրդների հոգ...
«Ատոմ՝ ապագայի էներգիա». Երևանում անցկացվել է առաջին ազգային երիտասարդական միջուկային երկխոսությունը...
Իշխանությունները ցանկանում են եկեղեցին դարձնել սովորական կրոնական կազմակերպություն. Արեգ Սավգուլյան
Իշխանությունը չունի Եկեղեցու գործերին միջամտելու ոչ մի իրավունք. «Փաստ»
ԵՄ ներկայիս ղեկավար կազմը ոչ ոքի մեջ վստահություն չի ներշնչում. Հրայր Կամենդատյան
Ucom-ը FPWC-ի հետ կմասնակցի COP17-ին՝ ներկայացնելով բնապահպանական համագործակցությունը
Կոռուպցիոն սկանդալի հետքերով. ինչպես են պետական միջոցները վատնվել աստղաբաշխական գներով. «Փաստ»
Հանրային ակտիվության հետևանքը. «Փաստ»
Բեյջի թելերից ավելի ուշագրով գնումներ էլ են եղել
Խոշոր վթար՝ Սևան-Երևան ճանապարհին․ ամուսիններն ու նրանց երեխաները տեղափոխվել են հիվանդանոց