Անկայուն աշխարհի ֆոնին՝ խորացող ներքին ճգնաժամ
Աշխարհաքաղաքական լարվածության և տարածաշրջանային վերադասավորումների պայմաններում Հայաստանը կանգնած է ոչ միայն արտաքին, այլև ներքին լուրջ մարտահրավերների առաջ։ Երկրում խորանում է քաղաքական ճգնաժամը, իսկ իշխանության և տարբեր հասարակական ու քաղաքական խմբերի հարաբերությունները գնալով կոշտանում են։ Հայ առաքելական եկեղեցու ներկայացուցիչներ, ընդդիմադիր համայնքապետեր և քաղաքական գործիչներ ենթարկվում են քրեական հետապնդումների, կալանավորվում և ամիսներով մնում անազատության մեջ՝ ձևավորելով հասարակական լարվածության նոր ալիքներ։
Վերջին տարիներին Հայաստանը ապրում է համընդհանուր հոգեբանական ծանր վիճակում։ Պատերազմի հետևանքները, անվտանգային անորոշությունը, սահմանային լարվածությունները և սոցիալական խնդիրները շարունակում են ազդել հանրային տրամադրությունների վրա։ Սակայն այս ամենի ֆոնին հասարակության մի զգալի հատվածի գնահատմամբ՝ կառավարությանը չի հաջողվում ստեղծել վստահություն և կանխատեսելիություն ապահովող միջավայր։
Անվտանգության համակարգը շարունակում է գտնվել մշտական փորձության մեջ։ Սահմանային միջադեպերը, արտաքին քաղաքական անորոշ հայտարարությունները և փոխադարձ հակասական ուղերձները խորացնում են անվստահությունը պետական ինստիտուտների նկատմամբ։ Հանրային դիսկուրսում հաճախ հնչում է այն մտահոգությունը, որ երկրի ռազմավարական որոշումները կայացվում են ոչ թե բացառապես Հայաստանի շահերից ելնելով, այլ արտաքին գործոնների ազդեցությամբ։ Այդ տպավորությունն առավել է ուժեղանում այն ժամանակ, երբ որոշումների հետևանքները անմիջապես անդրադառնում են շարքային քաղաքացիների կյանքի վրա՝ սոցիալական, տնտեսական կամ անվտանգային տեսանկյունից։
Ներքին քաղաքական դաշտում նկատվում է հակադրությունների սրում։ Քրեական գործերի և կալանքների աճը ընդդիմադիր շրջանակներում ներկայացվում է որպես քաղաքական ճնշում, մինչդեռ իշխանությունը պնդում է օրենքի կիրառման անհրաժեշտությունը։ Այս հակադրությունը հասարակության մեջ ձևավորում է խորացող բաժանարար գծեր։ Երբ իրավական գործընթացները ընկալվում են ոչ թե որպես արդարադատության, այլ որպես քաղաքական պայքարի գործիք, դա խաթարում է հանրային վստահությունը իրավական համակարգի նկատմամբ։
Միևնույն ժամանակ սոցիալական և տնտեսական խնդիրները մնում են օրակարգում։ Արտագաղթի վտանգը, կյանքի թանկացումը, աշխատատեղերի պակասը և երիտասարդության ապագայի անորոշությունը լրացուցիչ ճնշում են ստեղծում հանրության վրա։ Շատերի գնահատմամբ՝ երկրորդ ժամկետի ընթացքում իշխանությունը պետք է կարողանար ապահովել ավելի մեծ կայունություն և կանխատեսելիություն, սակայն սպասումները լիովին չեն արդարացել։
Հասարակության ներսում աճում է այն համոզումը, որ երկրին անհրաժեշտ է նոր որակի քաղաքական երկխոսություն, ինստիտուցիոնալ հավասարակշռություն և ազգային օրակարգի հստակ ձևակերպում։ Առանց այդ քայլերի դժվար է հաղթահարել անվստահության և պառակտման մթնոլորտը, որն աստիճանաբար խորանում է։
Թե որքան կշարունակվի այս իրավիճակը և արդյոք քաղաքական համակարգը կկարողանա վերականգնել կայունությունն ու հանրային վստահությունը, ցույց կտա ժամանակը։ Սակայն ակնհայտ է, որ արտաքին անորոշության պայմաններում ներքին համախմբվածությունը դառնում է ոչ թե ցանկալի, այլ կենսական անհրաժեշտություն։
Սմոլենսկի մարզի Ռուդնյա քաղաքում հանդիսավորությամբ բացվեց բարեկամության, հավատքի և ժողովուրդների հոգ...
«Ատոմ՝ ապագայի էներգիա». Երևանում անցկացվել է առաջին ազգային երիտասարդական միջուկային երկխոսությունը...
Իշխանությունները ցանկանում են եկեղեցին դարձնել սովորական կրոնական կազմակերպություն. Արեգ Սավգուլյան
Իշխանությունը չունի Եկեղեցու գործերին միջամտելու ոչ մի իրավունք. «Փաստ»
ԵՄ ներկայիս ղեկավար կազմը ոչ ոքի մեջ վստահություն չի ներշնչում. Հրայր Կամենդատյան
Կոռուպցիոն սկանդալի հետքերով. ինչպես են պետական միջոցները վատնվել աստղաբաշխական գներով. «Փաստ»
Հանրային ակտիվության հետևանքը. «Փաստ»
Բեյջի թելերից ավելի ուշագրով գնումներ էլ են եղել
Ucom-ը FPWC-ի հետ կմասնակցի COP17-ին՝ ներկայացնելով բնապահպանական համագործակցությունը
Հայաստանի արդարադատության հրաշքը. երբ ներդրողը դառնում է մեղադրյալ, իսկ պարտքը՝ հանցագործության պատմ...