Երևանը պետք է զգոն լինի, պատրաստ՝ Հարավային Կովկասում զարգացման ամենաբարդ սցենարներին․ Գևորգյան

ԱԺ նախկին պատգամավոր, արևելագետ Գոռ Գևորգյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է․

«Պետք է փաստել, որ ռազմական գործողությունները շատ հաճախ ուղեկցվում են նաև ինտենսիվ ինֆորմացիոն պատերազմով, որը կողմերից մեկին կարող է արագ հաղթանակի հասնելու հավելյալ հնարավորություն ընձեռել։

Նախիջևանում իրանական ԱԹՍ-ների ընկնելու հանգամանքը տարբեր պետությունների կողմից դատապարտվեց, իսկ Ալիևը դա որակեց ոչ միայն որպես ահաբեկչական հարձակում, այլև հրամայեց ադրբեջանական զինված ուժերը բերել մարտական բարձր պատրաստության, մինչդեռ իրանական կողմը հերքել էր տեղի ունեցածում իր մասնակցությունը։

Պատերազմ հրահրելու կամ պատերազմի ընթացքում ռազմական նոր ճակատ բացելու նպատակով պետությունները երբեմն օգտագործում են այսպես կոչված «կեղտոտ մեթոդներ», որոնք պատմության մեջ առավել հայտնի են որպես ուրիշի դրոշի տակ իրականացվող գործողություններ՝ «false flag operations», կամ պատերազմ սկսելու պատրվակներ՝ «casus belli»։

Պատմության մեջ «false flag operations»-ի կամ «casus belli»-ի օրինակները բավականին շատ են․

Ավստրո-Հունգարիայի թագաժառանգ Ֆրանց Ֆերդինանդի սպանությունը, որը դարձավ Առաջին համաշխարհային պատերազմի անմիջական շարժառիթը,

լեհական անիրական սպառնալիքը կանխելու նպատակով ֆաշիստական Գերմանիայի կողմից իրականացված «Հիմլեր գործողությունը», որով փաստացի սկսվեց Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը և այլն։

Քանի որ քննարկվող հարցը վերաբերում է «Մեծ Մերձավոր Արևելքին», որտեղ խարդավանքներն ու դավադրությունները երբեք չեն դադարում, և Իսրայելի մասնակցությամբ պատերազմին, հիշատակելի է նաև 1954թ. հուլիսին իսրայելական ռազմական հետախուզության՝ «AMAN»-ի կողմից Եգիպտոսում կազմակերպված «Սուսաննա գործողությունը»։

Իսրայելակամ այս գործողության նպատակն էր Ալեքսանդրիայում և Կահիրեում եգիպտացի հրեաների միջոցով բրիտանական և ամերիկյան հաստատությունների դեմ մի շարք ահաբեկչական գործողություններ կազմակերպել՝ փորձելով դրանք վերագրել Եգիպտոսում գործող իսլամիստական «Մուսուլման եղբայրներ» կազմակերպությանը։ «Սուսաննա գործողության» հաջող ընթացքը պետք է վարկաբեկեր եգիպտական նորաթուխ «Ազատ սպաներ»-ի հեղափոխական իշխանություններին (Նագիբ, Նասեր)` տապալելով Սուեզի ջրանցքից բրիտանական զորքերի դուրսբերման շուրջ սկսված եգիպտա-բրիտանական բանակցությունները։

Բանն այն էր, որ Սուեզի ջրանցքից բրիտանական զորքերի դուրսբերումը կվերացներ Իսրայելի և Եգիպտոսի միջև առկա բուֆերային գոտին՝ վտանգ ստեղծելով իսրայելական անվտանգության համար։

Սակայն իսրայելական լրտեսական ցանցը բացահայտվեց եգիպտացիների կողմից, ինչը մեծ աղմուկ բարձրացրեց նաև Իսրայելում՝ պատմության մեջ մտնելով «Լավոնի գործ» անվամբ։ Ինչև է:

Պատմության մեջ նմանատիպ օրինակները ցույց են տալիս, որ աշխարհաքաղաքական բարձր խաղադրույքներով պատերազմներում կամ ռազմաքաղաքական գործընթացներում, այդ թվում՝ Իրանի դեմ ընթացող պատերազմում, չի կարելի բացառել ռազմական սադրանքների գործոնը։

Այս առումով Հայաստանի շուրջ արդեն իսկ առկա են որոշակի վտանգներ, իսկ Իրանի դեմ պատերազմում ադրբեջանական կամ թուրքական զորամիավորումների ներգրավումը կարող է էլ ավելի մեծացնել այդ վտանգների չափաբաժինը։

Ակնհայտ է, որ Իրանի դեմ ընթացող պատերազմում Իսրայելն ունի իր հստակ ռազմավարական հաշվարկները։

Եթե անգամ առանց հուզական գնահատականների դիտարկենք, որ դրանց մի մասը կարող է իրավիճակային կերպով համընկնել Ալիևի տարածաշրջանային նկրտումների հետ Հարավային Կովկասում, ապա պաշտոնական Երևանը պետք է բազմապատիկ զգոն լինի և պատրաստ՝ զարգացման ամենաբարդ սցենարներին՝ միաժամանակ չանտեսելով նաև ԱՄՆ-ի զսպման գործոնը»։