Ընթանում էր ծննդաբերության 23-րդ ժամը, իսկ փոքրիկը դեռ չէր ծնվել. Բոլորը կորցրել էին հույսը, երբ հանկարծ մայրիկն մոտեցավ մի քույր ականջին մի բան ասաց…

Ընթանում էր ծննդաբերության 23-րդ ժամը: Ինձ ուշագնաց տեղափոխեցին պատգարակի վրա: Ամեն ինչ մառախուղի նման էր: Շուրջս վառ լույս էր, ինչ-որ անզգացմունքային դեմքեր, մանկաբարձեր և բժիշկ:

-Ուժ տուր,- շշնջաց մեկը և ես սկսեցի ուժ տալ: Սխալ ես անում, ավելի կոպիտ գոռաց բժիշկը: Նա հորդորեց ավելի ուժեղ ուժ տալ, և ես սկսեցի նորից ուժ տալ, միաժամանակ ինձ մի պահ թվաց, թե նստատեղիս ոսկորները կոտրվում են:

Աչքերիս առջև սևացավ: Ես արդեն 20 րոպեից ավելի էր ուժ էի տալիս: Բժիշկների աչքերից երևում էր, որ մենք չենք շարժվում: Հոգումս վախ առաջացավ թե իմ, թե տղայիս համար: Նա արգելակվել էր նստատեղիս ոսկորների մեջ, իսկ ես ոչ մի կերպ չէի կարողանում կարգին ուժ տալ:

Շուտով ծննդաբերության բաժանմունքում ևս մի քանի մարդ հայտնվեցին: Բժիշկները խոսելով իրար մեջ` ես հասկացա, որ կարող է ամենավատ բանը կատարվել և ես նույն վայրկյանին հավաքվեցի: Իմ գլխավերևում հայտնվեց մի կին, որին ես հարցրեցի, թե ինչու չեմ կարողանում ծննդաբերել: -Ես փորձում եմ ծննդաբերել,- պատասխանեցի ես.

-Քո երեխան մենակ չի կարող պայքարել, հասկանո՞ւմ ես: Նա շատ է ցանկանում մայրիկին տեսնել, նա փորձում է դուրս գալ և տեսնել մայրիկին: Նա մնացել է քո արգանդում ու չի կարողանում դուրս գալ:

-Դու ցանկանո՞ւմ ես առողջ երեխա ունենալ:

-Այո,- գոռացի ես:

-Այդ դեպքում ուժ տուր. նա քեզ է սպասում: Ամբողջ ուժով ուժ տուր: Մտածի՛ր քո երեխայի մասին, մտածի՛ր, թե որքան է նա տանջվում: