Թե ինչքան կարևոր է հիշել դիմացինի անունը

Մարդիկ շատ մեծ կարևորություն են տալիս իրենց անվանը։ Եթե անգամ աշխարհում ևս մեկ միլիոն մարդ կա տվյալ անվամբ, միևնույնն է մեր անունը տարբերվում է մնացածից, քանի որ հենց մերն է։ Մարդիկ այնքան են հպարտանում իրենց անվամբ, որ ջանում են հավերժացնել այն ցանկացած գնով։ Ինքներդ դատեք, քանի քանիսին մենք գիտենք, ովքեր ոչ դերասան են, ոչ երգիչ, նկարիչ կամ քանդակագործ, բայց իրենց անունով դպրոց, փողոց կամ գրադարան են կոչել բարեգործության, օժանդակության կամ որևէ այլ աջակցության շնորհիվ։ Նրանք հասարակության լայն շրջաններում հայտնիություն չունեն և իրենցից շատերը բարեգործություն են արել իրենց անունը պատմությամ մեջ դրոշմելու համար։

Խոսքի մեջ դիմացինի անունը հաճախ կրկնելը հաճոյախոսությամ պես է հնչում զրուցակցի համար։ Բայց բավական է մոռանաք նրա անունը կամ սխալ գրեք և ձեզ կդնեք խիստ անհարմար կացության մեջ։ Հիսունականներին արված փոքր հետազոտության արդյունքներով՝ հարյուրից հիսունի դեպքում, երբ մեզ ծանոթացնում են մարդկանց հետ, մենք նրանց հետ զրուցում ենք և հրաժեշտ տալիս նույնիս չենք կարողանում հիշել նրանց անունները։

Յուրաքանչյուր քաղաքական գործչի առաջին դասերից մեկն է․ «Հիշել ընտրողի անունը՝ դա պետական իմաստություն է։ Մոռանալ այն, նշանակում է դատապարտել իրեն մոռացության»: Սա շատ լավ գիտեր Ֆրանկլին Դ․Ռուզվելտը։ Ըստ նրա՝ շրջապատողների համակրանքը ձեռք բերելու ամենապարզ, ամենաեկամտաբեր և արդյունավետ միջոցներից մեկը, նրանց անունների մտապահումն  ու նրանց սեփական նշանակալիության գիտակցության ներշնչումն է։

Մի անգամ «Քրայսլեր» ֆիրման Ռուզվելտի համար հատուկ մեքենա էր արտադրել։ Այն Սպիտակ տուն տարան «Քրայսլերի» երկու մեխանիկ։ Նրանք բավական երկար ներկայացնում էին մեքենան ամենայն մանրամասնությամբ և Ռուզվելտը անկեղծորեն հետաքրքրվում էր այն ամենով, ինչ իրեն ցույց էին տալիս կամ բացատրում էին մեխանիկները։ Երբ Սպիտակ տան հյուրերը ավարտեցին, նախագահը՝ հավաքված բազմությամ մոտ, հատուկ շեշտադրելով «Քրայսլերի» աշխատակիցներին անունները  շնորհակալություն հայտնեց ժամանակի և ջանքի համար, որ ներդրել էին մեքենայի կառուցվածքի մշակման համար։ Ռուզվելտը հիշեց նրանց անունները, չնայած լսել էր ընդամենը մեկ անգամ՝ բարևելուց։ Նույնիսկ մի քանի օր անց նախագահը լուսանկար էր ուղարկել մեխանիկներին իր ինքնագրով և շնորհակալական երկտողով։

Ու․ Չեմբեռլենը՝ ով 2 մեխանիկներից մեկն էր, իր բարեկամներից մեկին ուղված նամակում զարմանք էր հայտնել նախագահի ջերմ վերաբերմունքի և այն մասին թե ինչպես էր նա մտապահել իրենց անունները։ Եվ այդպես Ռուզվելտի բարի համբավը տարածվում էր ամբողջ Ամերիկայով մեկ, մարդկանց միջոցով, ովքեր հասարակ քաղաքացիներ էին և նախագահի նրբանակատությունից զարմացած շտապում էին պատմել իրենց շրջապատողներին։

Իսկ ինչպե՞ս կանվանեիք դուք այս ամենը, քաղաքավարությու՞ն, թե՞ նպատակին հասնելու նենգ միջոց։