Գուցե դեպքը տեղի չունենա՞ր, եթե Համայնքը լիներ ոչ թե սոսկ վարչական միավոր, այլ՝ առաջին հերթին իր բնակչի հանդեպ սոցիալական պատասխանատվություն ունեցող կառույց․ Վիկտոր Մնացականյան

Էս Էմոցիոնալ թոհուբոհում ուշադրությունից դուրս են մնում մի շարք խնդիրներ, որոնք, իմ կարծիքով, ընկած են այս իսկապես մեծ ու ցավալի, ես կասեի՝ ողբերգական դեպքի հիմքում։ Իսկ դեպքն իսկապես ողբերգություն է՝ իր պատճառներով ու հետևանքներով․․․

 

Մի կողմ թողնենք տվյալ ընտանիքի ներքին խնդիրներն ու բարոյահոգեբանական մթնոլորտը, բայց արդյո՞ք դրանք են կատարվածի միակ պատճառը։ Իսկ գուցե դեպքը տեղի չունենա՞ր, եթե Համայնքը լիներ ոչ թե սոսկ վարչական միավոր, այլ՝ առաջին հերթին իր բնակչի հանդեպ սոցիալական պատասխանատվություն ունեցող կառույց, եթե համատիրությունը կամ շենքի լիազորը տեղյակ լինեին խնդրահարույց բնակչից, եթե թաղային ոստիկանը տեղեկություն ունենար իր սպասարկած տարածքի բնակչի մասին, եթե ունենայինք բավարար թվով և պրոֆեսիոնալ սոցիալական աշխատողներ, եթե համայնքային իշխանության համապատասխան ստորաբաժանումը գոնե մի անգամ հիշեր նրանց մասին․․․ Այսինքն, մեզանում կարծես կտրված է ընտանիք- համայնք-հասարակություն շղթան՝ նրանք ապրում են իրարից առանձին և միմյանց անհաղորդ