Ինչո՞ւ է շտապում իշխանությունը նոր Սահմանադրության հարցում
Արդարադատության նախարար Սրբուհի Գալյանը հայտարարել է, որ Սահմանադրության տեքստի նախագիծը մարտին կհրապարակվի։ «Տեքստը գրեթե պատրաստ է։ Տեքստը հրապարակվելու է այն ցանկությամբ, որ կարծիքներ լինեն փոփոխության համար։ Այսինքն, բաց ենք լինելու յուրաքանչյուր առաջարկի առաջ»,-ասել է նախարարը։ Նրա խոսքով՝ դեռ չի քննարկվել և պատրաստ չէ նախաբանը, առաջին գլուխը. «2-րդ և 3-րդ գլուխները միավորել ենք՝ դարձնելով մեկ գլուխ, որը նշանակում է, որ պետության պոզիտիվ պարտականությունը պաշտպանելն է քաղաքացիների իրավունքները. Պետությունը ավելի մեծ բեռ է պատրաստ վերցնել»,-ասել է Սրբուհի Գալյանը։
Նախարարը հավելել է, որ սահմանադրությունից հռչակագիրը հանելու հետ կապված դեռ որոշում չկա։ Գալյանի այս հայտարարությունն ավելի քան տարօրինակ է, քանի որ ընդամենը օրեր առաջ նրա տեղակալ Տիգրան Դադունցը հայտարարում էր՝ մարտին տեքստի հրապարակման հարցով դեռ վերջնական որոշում չունեն: Այս ամենում մտահոգիչ է նոր Սահմանադրության տեքստի շուրջ նման շտապողականությունը։
Թեև Փաշինյանն ինքն էլ հայտարարել է, թե հանրաքվեն կարող է տեղի ունենալ 2027 թվականին, բայց իշխանության այս հապճեպությունը լուրջ կասկածների տեղիք է տալիս։ Արդյո՞ք մտադիր են արագ ավարտել նոր Սահմանադրության մշակումն ու հանրաքվեն նշանակել հենց հունիսի 7-ին՝ ԱԺ ընտրությունների օրը։ Հարցեր են, որոնք միանշանակ պատասխան դեռ չունեն։
Աննա Մարգարյան




















Դիմում եմ պահեստազորի գեներալներին, սպաներին, ենթասպաներին և պահեստազորում հաշվառված շարքային կազմին...
«Հրապարակ»․ Սիփան Փաշինյանը՝ Տավուշի մարզպե՞տ
Նոր մանրամասներ ողբերգական դեպքից
Դոլարն էժանացել է․ փոխարժեքն՝ այսօր
Ընտրողն իրավունք ունի հասկանալու, թե ինչ են պատրաստվում անել իր քվեով ստացված քաղաքական մանդատի հետ
Արաղչին կոչ է արել ամերիկացի զինվորականներին հեռանալ Իրանից
Զոհված կին զինծառայողների մարմինները պղծելուց հետո ադրբեջանցի պաշտոնյաները հերթով ՀՀ են գալիս
«Հրապարակ»․ Միքայել Մելքումյանը խզել է կապերը ԲՀԿ-ի հետ
«Ժողովուրդ». Ավետիս Առաքելյանը գնում է ԱԺ, Գյումրու կառավարման հարցը՝ մնում բաց. ինչ պլան ունեն իշխա...
Նարեկ Կարապետյանի շուրջ վարույթը՝ փաստերի՞, թե՞ քաղաքական նպատակահարմարության հարց․ Լիլիա Շուշանյան